Νομίζω ότι Έπαθα Κρίση Πανικού!

Κρίση πανικού, μια μεγάλη περιπέτεια!

Στα επείγοντα!

Για μία εβδομάδα είχε μουδιάσει το αριστερό μου χέρι. Προσπάθησα να μη δίνω σημασία. Όσο περνούσαν οι μέρες, όμως, και επέμενε, άρχισα να ανησυχώ και να αγχώνομαι. Το συζήτησα με συναδέλφους στη δουλειά. Προσπάθησαν να με καθησυχάσουν και μου είπανε να μη δίνω σημασία. Ότι σίγουρα φταίει η κούραση και η πολύωρη εργασία στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή.

Πρόθυμα συμφώνησα. Σκέφτηκα, λογικό ακούγεται, κάτι παραπάνω θα γνωρίζουν… αλλά κάτι μέσα μου με έτρωγε. Ένα βράδυ, λοιπόν, κάνα δίωρο αφού με πήρε ο ύπνος, ξυπνάω με τρόμο και αισθάνομαι ότι η καρδιά μου πάει να σπάσει. Την άκουγα μέσα στο κεφάλι μου, είχα γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα, ένιωθα ζάλη, δεν μπορούσα να καταπιώ και δυσκολευόμουν ακόμα και να αναπνεύσω. Τί είναι αυτό; Πεθαίνω; Παθαίνω εγκεφαλικό; Έμφραγμα μήπως»;

Ζήτησα να με πάνε στα επείγοντα. Εκεί περιέγραψα στους γιατρούς ό,τι μου συνέβη με κάθε λεπτομέρεια. Τους παρακάλεσα να μου κάνουν όλες τις εξετάσεις. Πολλές εξετάσεις! Τίποτα! Με κοίταγαν με απορία σαν εξωγήινο. «Πήγαινε σπίτι σου, ηρέμησε. Μάλλον αγχώθηκες λίγο». Επέστρεψα στο σπίτι, ακόμα έτρεμα, ένιωθα ρίγος, κόπωση, νύστα. Τα βλέφαρα μου βάρυναν. Ένιωσα σαν να με είχε πατήσει τρένο.

Την άλλη μέρα στη δουλειά το ξαναέπαθα. Αυτή τη φορά απευθύνθηκα σε ιδιώτες γιατρούς. Πάλι καρδιογράφημα, αιματολογικές, μέχρι και μαγνητική. Κάποιος μίλησε για «κρίση πανικού». «Να πας να μιλήσεις με ψυχολόγο», συμπλήρωσε.

Δεν τα κατάφερα..

Ψυχολόγο; Τι, τρελαίνομαι; Να πάω; Κι αν με στείλει σε ψυχίατρο; Κι αν μου δώσουν φάρμακα; Μία φίλη της μητέρας μου προσφέρθηκε να μου δώσει κάτι αγχολυτικά που παίρνει και η ίδια. Θυμάμαι έναν φίλο μου να μου λέει για τις δικές του κρίσεις πανικού και πως πέρασαν από μόνες τους. Οι φίλοι μού λένε να το βγάλω απ’ το μυαλό μου, να μην το σκέφτομαι, θα περάσει γρήγορα.

Εύκολο είναι; Εγώ συνέχεια σκέφτομαι μην τυχόν το ξαναπάθω, φοβάμαι ακόμα και να βγω από το σπίτι μου, να πάω στη δουλειά, πώς θα οδηγήσω; Οι δικοί μου επιμένουν να πάω σε ψυχολόγο. Θα πάω, αλλά κάτι με κρατάει. Γιατί δε μπορώ να ελέγξω τις κρίσεις χωρίς βοήθεια; Δείχνω αδυναμία, μου φαίνεται σαν ήττα. Και τι μπορεί να μου πει ο ψυχολόγος; Άλλωστε, τόσους φίλους έχω. Και θα είναι όντως

ψυχολόγος; Ή από εκείνους που κάνουν λίγο απ’ όλα; Ατελείωτη περιπέτεια μου φαίνεται όλο αυτό.

ΚΡΙΣΗ ΠΑΝΙΚΟΥ: Ένας πρωτόγονος μηχανισμός στη σύγχρονη ζωή

Κρίσεις πανικού: πολύ συχνές στο σύγχρονο άνθρωπο, «μάστιγα» όπως λένε πολλοί θεραπευόμενοι μου. Και αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για έναν πρωτόγονο μηχανισμό που βοηθάει στην επιβίωση. Εύλογο είναι να διερωτάται κάποιος από τι προσπαθεί να επιβιώσει ο σύγχρονος άνθρωπος, από τι τρέχει να γλιτώσει, τί τον κατατρέχει;

Πολλοί μπορεί να είναι οι παράγοντες που εμπλέκονται σε μία κρίση πανικού. Αρνητικά γεγονότα ζωής (χωρισμός, απώλειες), κοινωνικά προβλήματα (ανεργία, οικονομικές δυσκολίες), τραυματικά βιώματα του παρελθόντος, ενοχές, εσωτερικές συγκρούσεις ή θέματα αυτοεκτίμησης. Και για κάθε άτομο επιδρούν ξεχωριστοί παράγοντες σε συνάρτηση πάντα με τη μοναδική προσωπική του ιστορία. Σχεδόν πάντα οι κρίσεις πανικού σημαίνουν κρίση (ή απώλεια) ταυτότητας. Ποιος είμαι; Γιατί βρίσκομαι εδώ; Που θα ήθελα να είμαι; Αυτή η κρίση ταυτότητας εκδηλώνεται σε σωματικό επίπεδο, εφόσον δεν κατέστη δυνατή η έκφραση της με το λόγο και τη συμβολική επικοινωνία.

Θεραπεύονται οι κρίσεις πανικού;

Η θεραπευτική σχέση με τον κατάλληλο ειδικό είναι το πλέον κατάλληλο πλαίσιο να αντιμετωπιστούν οι κρίσεις πανικού. Η πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία, ο συναισθηματικός συγχρονισμός, η διάδραση αποτελούν το πρώτο επίπεδο θεραπείας. Είναι η επαναφορά στη συναισθηματική ασφάλεια. Έπεται η αποκωδικοποίηση των συμπτωμάτων, το κρυφό νόημα, η άρση των αγκυλώσεων και της ψυχολογικής άμυνας που είχαν ως αποτέλεσμα να στοιβάζονται τα αίτια των κρίσεων πανικού το ένα πάνω στ’ άλλο. Στο τέλος, η μεγάλη γενική πρόβα των νέων ρόλων και αναδυόμενων εαυτών πριν ανεβεί το έργο στην πραγματική σκηνή της καθημερινής ζωής. Πριν όλα αυτά αποτελέσουν ένα δυσάρεστο μεν σωτήριο δε παρελθόν. Γιατί κάθε συμπτωμα είναι η μυστική γλώσσα του εαυτού μας που είναι σοφό να την αφουγκραζόμαστε και να την περιθάλπτουμε με φροντίδα.

Υ.Γ.: «Μια μέρα το παρελθόν θα μας αιφνιδιάσει με τη δύναμη της επικαιρότητας του. Δε θα χει αλλάξει εκείνο, αλλά το μυαλό μας» – Οδ. Ελύτης