κορωνοιος ψυχολογικη υποστηριξη παιδιων

Συζητώντας για τον Κορωνοϊό με τα Παιδιά μας

Φοβάμαι…
Ανησυχώ πολύ ότι αυτό που συμβαίνει γύρω μας με την πανδημία του κορωνοϊού, είτε ελεγχθεί σύντομα είτε λίγο αργότερα, θα μας βρει ψυχολογικά απροετοίμαστους εμάς και τα παιδιά μας. Αν το γεγονός μιας πανδημίας αγχώνει εμάς, τότε πόσο μάλλον τα παιδιά μας.

Πέρα από την σωματική μας υγειά, πρέπει να κρατήσουμε ψυχική ισορροπία


Το ψυχικό τραύμα παίρνει πολλές μορφές και αλλάζει χίλια πρόσωπα. Όμως ένας είναι ο δρόμος που το προϋπαντεί: είναι ξαφνικός, απρόβλεπτος, αναπάντεχος. Είναι απότομος γκρεμός, που δε σου αφήνει καν περιθώρια αντίδρασης. Είναι η πτώση εκτός ελέγχου. Είναι η απώλεια ελέγχου. Μπορεί να επικρατεί σκοτάδι και να είναι αδύνατο να διακρίνεις τον γκρεμό. Δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Μπορεί όμως να είναι και στο φως της μέρας, τα σημάδια φανερά και με πολλές προειδοποιήσεις, αλλά για κάποιους λόγους να μην τα είδες. Να τα αρνήθηκες. Να έκανες σαν να μην υπάρχουν. Όχι από κακές προθέσεις. Σε καμία περίπτωση. Αλλά από την καλή σου την καρδιά, για να μη στενοχωρήσεις τους μεγάλους, να μη χαλάσεις το θετικό κλίμα, για να προστατεύσεις τα παιδιά.

Αποβάλλετε όλες τις αρνητικές σκέψεις και έγνοιες πριν εισέλθετε το σπίτι σας

Γιατί πραγματικά πιστεύεις ότι με το που επιστρέφεις σπίτι -αν δεν μένεις συνέχεια εκεί πλέον- και γυρίζεις στην πόρτα το κλειδί, είναι καθήκον σου να αποδιώξεις τις κακές σκέψεις και τις έγνοιες. Έτσι θα προστατεύσεις το παιδί σου από τον πόνο. Γιατί το έμαθες από τις δικές σου ρίζες. Από την πατρική συμβουλή “σώπα, οι άντρες δεν κλαίνε”. Από τη μητρική παρότρυνση “έλα μη στεναχωρείς τους άλλους σ’ αγαπάνε, πήγαινε εσύ και ζήτα συγνώμη”. Ή γιατί είναι mainstream το “think positive”. Στο τέλος νιώθεις εσύ ο ίδιος άδειος, που δε μίλησες για τις άλλες σκέψεις, τις ενδόμυχες. Τις αγωνίες, τις ανησυχίες, τους φόβους. Γιατί φοβήθηκες να μιλήσεις για τους φόβους σου. Γιατί έμαθες να φοβάσαι να μιλήσεις για τους φόβους σου. Και μένει ένα κενό που προσπαθείς φιλότιμα να κρύψεις κάτω από τη μάσκα – άραγε ποιον προσπαθείς να πείσεις;

Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα βλέποντας τις εκφράσεις του προσώπου σας

Στα “Σταφύλια της Οργής”, ο Τζων Σταινμπεκ περιγράφει με τρόπο συγκλονιστικό, πόσο δεμένο είναι το βλέμμα των παιδιών με τις εκφράσεις προσώπου των μεγάλων. Γράφει: “Και τα παιδιά στέκονταν εκεί κοντά, φτιάνανε με τα γυμνά τους πόδια διάφορα σχέδια μέσα στη σκόνη, και με τη διαίσθηση προσπαθούσανε να νιώσουν αν θα λυγίζανε οι γονείς τους. Τους έριχναν μια λαθραία ματιά, κ’ έπειτα πάλι καταγίνονταν με επιμέλεια να τραβούν γραμμές μέσα στο χώμα με τα γυμνά τους πόδια….”.

Πριν ακόμα ολοκληρωθεί το πρώτο έτος της ζωής, τα βρέφη αναπτύσσουν ένα σύστημα κοινωνική αναφοράς (social referencing), ένα κοινωνικό ραντάρ ανίχνευσης κινδύνων στο περιβάλλον τους. Κάθε φορά που έρχονται μπροστά σε μία πρωτόγνωρη κατάσταση χρησιμοποιούν το βλέμμα του γονέα για να επιβεβαιώσουν αν αυτό που έχουνε μπροστά τους είναι θετικό, ουδέτερο ή αρνητικό. Αν είναι επικίνδυνο ή όχι. Με βάση το συναίσθημα που μεταδίδει ο γονέας, αποφασίζουν αν θα προσεγγίσουν ή θα αποφύγουν αυτό που έχουν μπροστά τους. Πριν συμπληρώσουν τον πρώτο χρόνο. Πριν καν μιλήσουν τις πρώτες λέξεις. Αυτό το κοινωνικό σύστημα αναφοράς είναι εξωλεκτικό, δηλαδή δε χρειάζεται τις λέξεις για να λειτουργήσει. Βασίζεται στο συναίσθημα που εκφράζει το πρόσωπο και η στάση σώματος της μαμάς ή του μπαμπά. Όχι στα λόγια. Δεν έχει σημασία τόσο τί λέμε στα παιδιά αλλά πώς το λέμε.

Πως να υποστηρίξετε ψυχολογικά τα παιδιά σας

Πώς, λοιπόν, μπορούν, οι γονείς να προστατεύσουν τα παιδιά από τις τοξικές ψυχολογικές επιδράσεις της πανδημίας που επελαύνει και ταυτόχρονα να τα βοηθήσουν να εκφράσουν τις δικές τους σκέψεις, ανησυχίες και τα συναισθήματα που έχουν κινητοποιηθεί μέσα τους; Πώς να τα βοηθήσουν να κατανοήσουν αυτό που συμβαίνει γύρω τους; Μερικές συμβουλές που ελπίζω να σας φανούν χρήσιμες είναι οι ακόλουθες:

1. Το πρώτο σημαντικό βήμα για εσάς τους γονείς είναι να δουλέψετε με τα δικά σας συναισθήματα πριν προσπαθήσετε να βοηθήσετε με τις ανησυχίες των παιδιών. Όπως σε μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης στο αεροπλάνο, όπου ο γονιός προτού εφαρμόσει τη μάσκα του παιδιού, πρώτα πρέπει να φορέσει στον εαυτό του τη μάσκα οξυγόνου. Να θυμάστε ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα εξωλεκτικά σήματα του γονέα (βλέμμα, τόνο και ύφος φωνής, στάση σώματος κλπ.). Όταν ο γονέας έχει επεξεργαστεί τα δικά του συναισθήματα και τα έχει τακτοποιήσει μέσα του, μόνο τότε είναι σε θέση να βοηθήσει το παιδί του να κάνει το αντίστοιχο. Για αυτό είναι σημαντικό να αποφεύγετε να λαμβάνετε ειδησεογραφικά νέα όταν αλληλεπιδράτε με το παιδί. Πρέπει να έχετε το χρόνο να επεξεργαστείτε και να “χωνέψετε” τα νέα που μάθατε, ώστε να μην αισθανθούν τα παιδιά ότι τους κρύβετε κάτι.

2. Είναι σημαντικό να λέμε την αλήθεια στα παιδιά για ό,τι συμβαίνει γύρω τους με τρόπο κατάλληλο για την ηλικία τους. Μία μικρή ιστορία, προσαρμοσμένη στην αντίστοιχη ηλικία παιδιού, θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι: «Θυμάσαι το χειμώνα που αρρώστησες και έκανες πυρετό, πονούσε το κεφάλι σου και έβηχες; Αυτό σου το προκάλεσε ένας ιός. Οι ιοί είναι πολύ πολύ μικροί και αόρατοι. Όταν κάνουμε πυρετό είναι γιατί το σώμα μας δημιουργεί πολλούς μικροσκοπικούς στρατιώτες για να πολεμήσουν και τελικά να νικήσουν τους ιούς και να τους διώξουν από το σώμα μας. Ο κορωνοϊός για τον οποίον ακούς συνέχεια το τελευταίο διάστημα, είναι ένας τέτοιος ιός. Ξεκίνησε από τη μακρινή Κίνα και τώρα βρίσκεται σε πολλές χώρες και στη χώρα μας. Αν τον κολλήσουμε μπορεί να αρρωστήσουμε και να κάνουμε πυρετό ή να βήχουμε. Τα παιδιά, όμως, δείχνουν να έχουν πολλούς και δυνατούς στρατιώτες στο σώμα τους και συνήθως δεν κινδυνεύουν. Ο λόγος που πρέπει να καθίσουμε σπίτι για αρκετές ημέρες είναι για να μην κολλάμε ο ένας στον άλλον και τελικά αρρωστήσουν κάποιοι άνθρωποι που είναι πολύ πολύ μεγάλοι σε ηλικία και είναι πιο ευαίσθητοι. Μένουμε σπίτι για να βοηθήσουμε τους γιατρούς μας να μην έχουν πάρα πολλή δουλειά και πάρα πολλούς ασθενείς, ώστε να μπορούν να δίνουν την καλύτερη φροντίδα τους στους ανθρώπους αυτούς που το έχουν ανάγκη. Και όσο καλύτερα τους φροντίσουν τόσο πιο γρήγορα θα γυρίσουν από το νοσοκομείο στο σπίτι…¨

3. Ανεξάρτητα από το τί θα πείτε στα παιδιά, μεγαλύτερη σημασία έχει τί πιστεύουν τα ίδια τα παιδιά για τον κορωνοϊό, τον περιορισμό στο σπίτι, την διακοπή των σχολείων, την έλλειψη των φίλων και συμμαθητών κλπ. Βοηθάει πολύ να ρωτήσουμε τα παιδιά να μας δώσουν τις δικές τους σκέψεις· “εσύ τί γνώμη έχεις για τον κορονοϊό;” “φοβάσαι καθόλου;”, “πόσο επικίνδυνος πιστεύεις ότι είναι;”, ανησυχείς μήπως πάθεις κάτι εσύ ή η μαμά ή ο παππούς;”. Για ένα μικρότερο σε ηλικία παιδί είναι σημαντικό να το βοηθήσετε να εκφραστεί μέσα από το παιχνίδι, όπως, για παράδειγμα, να παίξετε το γιατρό και τον ασθενή χρησιμοποιώντας ένα παιδικό βαλιτσάκι του γιατρού. Μπορεί και να εκπλαγείτε από το πόσα πολλά από τις κουβέντες των μεγάλων έχει εγγράψει στο νου του και τώρα τα διατυπώνει στο παιχνίδι του.

4. Προσπαθήστε να είστε ανοικτοί με τα δικά σας συναισθήματα για την πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνουμε. Δηλαδή να αποδέχεστε τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνετε μέσα σας. Είναι πολύ βοηθητικό για το παιδί να ακούσει από ένα μεγάλο να εκφράζει ανοιχτά: “Ναι και εγώ ανησυχώ κάποιες φορές για τον παππού ή τη γιαγιά, και μου λείπουνε πολύ που δεν τους βλέπω, πιστεύω, όμως, πως όλα θα πάνε καλά”. Τα παιδιά ταυτίζονται με τους μεγάλους και με τον τρόπο αυτό τα βοηθάμε να είναι και τα ίδια ανοικτά στις συναισθηματικές εμπειρίες τους. Και κυρίως τα ενθαρρύνουμε να νιώθουν άνετα με το να μοιράζονται και τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνουν.

Διάβασε περισσότερα σχετικά άρθρα στο Blog μας!

Εξωσχολικές Δραστηριότητες

Εξωσχολικές δραστηριότητες: πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς;

ΟΙ ΕΞΩΣΧΟΛΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ

Η ομαλή προσαρμογή των παιδιών στις εξωσχολικές δραστηριότητες είναι ένα ζήτημα που απασχολεί τους γονείς. Διαβάστε παρακάτω τους λόγους που τα παιδιά δυσκολεύονται να αποχωριστούν τη ρουτίνα τους και τους τρόπους με τους οποίους μπορείτε να τα βοηθήσετε.

Τα μικρότερα παιδιά λατρεύουν τη ρουτίνα! 

Μπροστά στο παράθυρο στέκεται μία γυναίκα κρατώντας στην αγκαλιά της ό,τι πιο πολύτιμο της έδωσε η ζωή, το μόλις οχτώ μηνών μωρό της. Το κρατάει σφιχτά και απαλά, και το αποκοιμίζει λικνίζοντας ρυθμικά τους ώμους και τη μέση του κορμιού της, ακολουθώντας το τέμπο ενός παλιού νανουρίσματος. Δε θυμάται πότε το πρωτοάκουσε. Ούτε καν τα λόγια. Ξέχασε να ρωτήσει τη μητέρα της για αυτό – δε βρήκε το χρόνο. Πώς να βρει άλλωστε; Οι νύκτες έχουν μεγαλώσει σαν ημέρες, ενώ οι μέρες σκορπίζουν κάτω από το βάρος της αδιάκοπης φροντίδας. Θυμάται όμως να το σιγοτραγουδά από την πρώτη στιγμή που έμαθε ότι στην κοιλιά της μεγαλώνει μια καινούρια ζωή.

Μήνες τώρα, σιγοτραγουδά το ίδιο νανούρισμα. Δε θα ξεχάσει ποτέ την πρώτη νύχτα που γεννήθηκε το μωρό της, την επίδραση που είχε αυτό το νανούρισμα. Έδιωξε το κλάμα και την ανησυχία. Το βλέμμα του μωρού στέγνωσε από δάκρυα και γέμισε κατόπιν απορία. Τελικά γραπώθηκε με ζωγραφισμένη ανακούφιση στο βλέμμα της μητέρας, στον καθρέφτη της ψυχής του. Μόνο μίας ημέρας, πώς μπορεί να αναγνώριζε τη μελωδία αυτή. Σαν να θυμόταν όλα εκείνα τα δειλινά της εγκυμοσύνης που το τραγουδούσε η μητέρα του χαϊδεύοντας την κοιλιά της. Με τον ίδιο ρυθμό, τις ίδιες νότες, την ίδια γλύκα και νοσταλγία στη φωνή, τις ίδιες παύσεις και σιωπές. Σταθερές και απαράλλαχτες να επαναλαμβάνονται για μήνες ολόκληρους. 

Η μητέρα που κρατάει έξω το χάος του κόσμου

Έξω από το παράθυρο η ζωή κυλάει στο χάος της, οι εικόνες αλλάζουν συνεχώς, οι ήχοι και οι μυρωδιές δε λένε να κοπάσουν. Ένας κόσμος που μουγκρίζει σαν θηρίο και καταπίνει ό,τι στέκεται ακίνητο. Σήμερα ίσως περισσότερο από ποτέ. Μία κινούμενη περιδίνηση που απειλεί να μπει στο σπίτι, αλλά δεν τολμά – τρέμει τα νανουρίσματα και οι μητέρες ξέρουν πως να ξορκίζουν το κακό. Ξέρουν πως να μοιράζουν τον κόσμο σε μικρά κομμάτια και να το σερβίρουν στο μωρό κομμάτι-κομμάτι, από λίγο τη φορά, ποτέ όλο μαζί.

Δεν τους το έμαθε κάποιος. Έτσι απλά, από ένστικτο. Για να μπορεί το μωρό να το αντέξει και να το χωνέψει. Για να μαθαίνει κατιτίς παραπάνω κάθε φορά. Κατιτίς. Περισσότερο από το τίποτα και λιγότερο από το πάρα πολύ. Κάπου στη μέση. Τόσο, ώστε το μωρό της να διατηρεί το ενδιαφέρον για το έξω του χωρίς να χάνει την εμπιστοσύνη στη μητέρα και, βέβαια, χωρίς να απειλείται από το μέσα του. 

Τα πρώτα παιχνίδια με το μωρό: το χάος παίρνει μορφή μέσα από τη μητέρα

Μητέρα και μωρό τώρα κάθονται πρόσωπο με πρόσωπο στον καναπέ δίπλα στο παράθυρο. Οι ηλιαχτίδες που ταξιδεύουν μέσα παιχνιδίζουν με τη σκόνη και μαγνητίζουν το βλέμμα του μωρού. Η μητέρα ατενίζει με δέος τον κόσμο που κρύβει ανείπωτα μικρά θαύματα που μονάχα το κοίταγμα ενός μωρού αποκαλύπτει. Βάζει την παλάμη της μπροστά από το παράθυρο και κόβει την πορεία της ηλιαχτίδας.

Το μωρό ξαφνιάζεται και απορεί. Που πήγε η χρυσαφένια ακτίνα και μαζί της οι λαμπεροί κόκκοι που στροβιλίζονταν μπροστά στα μάτια του μια στιγμή πριν; Η μητέρα δεν αντέχει άλλο, θέλει να του αποκαλύψει την αλήθεια, και δημιουργεί ξανά το θαύμα, τραβώντας το χέρι από το παράθυρο. Σαν να δημιουργεί τον κόσμο για το μωρό της. Τον κόσμο όπως πιστεύει ότι ταιριάζει στο μωρό της.

Μια, δυο, τρεις φορές και το μωρό χαμογελά και μετά γελά δυνατά κάθε φορά που η μητέρα κουνάει το χέρι της μπρος και πίσω. Σε λίγο σηκώνει το δικό του χεράκι για να ανακόψει το ταξίδι της ηλιαχτίδας. Τα καταφέρνει και ξεσπάει σε γέλια. Είναι σαν να λέει: “όλο αυτό το κατάφερα εγώ”; Κάπως έτσι πρέπει να είναι η ευτυχία. Ξαφνικά, ο ήλιος βουτάει πίσω από τα γυμνά κλαδιά μιας φτελιάς και μαζί του αποτραβιούνται οι ηλιαχτίδες.

Το μωρό κουνάει τα χέρια του μπρος και πίσω αλλά δεν μπορεί να τα καταφέρει. Δεν μπορεί να φέρει πίσω την αχτίδα. Δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει, εκνευρίζεται και κοιτάζει τη μητέρα για βοήθεια. Για λίγο κοιτάζει στο κενό. Και μετά πάλι στη μητέρα. Είναι ο κόσμος και η απροβλεψιά του που του χάλασαν την όμορφη στιγμή. Πώς να προβλέψει άλλωστε τη δύση του ηλίου;

Η μητέρα βρίσκεται εκεί για να ξορκίσει το απρόβλεπτο, να ραντίσει τις στιγμές που έρχονται και φεύγουν με μια μόνιμη σιγουριά. Ίσως κάποια μέρα καταλάβει ότι δεν είναι όλα υπό έλεγχο. Ότι η πραγματικότητα πάντοτε ξαφνιάζει, άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε δυσάρεστα. Τώρα, όμως δεν έχει ανάγκη αυτή τη γνώση. Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιον που να μεταμορφώνει το χάος σε τάξη. Ένα σταθερό πρόσωπο. Μία γνώριμη αγκαλιά.

Εξωσχολικές Δραστηριότητες - Μαμά με κόρη διαβάζουν

Η δύσκολη ώρα του ύπνου: η ρουτίνα που διώχνει το άγχος αποχωρισμού

Πέρασε καιρός και το μωρό μεγάλωσε και έγινε νήπιο. Σηκώνεται πια και περπατά και διαλέγει από μόνο του ποιο παραμύθι θα του διαβάσει η μητέρα του λίγο πριν αποκοιμηθεί. Στο ράφι υπάρχουνε ένα σωρό βιβλία. Παραμύθια σύγχρονα και κλασικά, παραμύθια με φανταστικούς ήρωες και πλάσματα και με πραγματικά παιδιά. Εδώ και κάποιους μήνες, όμως, κάθε βράδυ, το κοριτσάκι διαλέγει ένα συγκεκριμένο παραμύθι. Η μητέρα μάταια προσπάθησε να διαβάσει άλλα βιβλία εξίσου ικανά να κεντρίσουν την παιδική φαντασία. Μοιάζει με ιεροτελεστία. Λίγο πριν πέσει στο κρεβάτι, κάθε μα κάθε βράδυ παίρνει από το ράφι το ίδιο παιδικό παραμύθι.

Θα ελέγξει τις σελίδες με τη Χιονάτη και το βασιλιά, την κακιά μητριά, το μαγικό καθρέφτη και τους επτά νάνους, το δηλητηριασμένο μήλο και τη συμφορά, και θα αποκοιμηθεί μόνο όταν βεβαιωθεί ότι όλα στο τέλος είναι καλά, ότι ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Η ανακούφιση δε θα διαρκέσει για πάντα, παρά μόνο μέχρι το επόμενο βραδινό, όταν θα ξαναπάρει το ίδιο βιβλίο για να σιγουρευτεί ότι και πάλι το τέλος θα είναι όπως ακριβώς και την προηγούμενη φορά. Απορημένοι οι γονείς, αναρωτιούνται πώς γίνεται να δείχνει το ίδιο αμείωτο ενδιαφέρον ακόμα και την εκατοστή φορά που θα το διαβάσουν; 

Πώς γίνεται οι μεγάλοι να τρέμουν τη ρουτίνα, ενώ τα παιδιά να τη λατρεύουν;

Πώς γίνεται οι μεγάλοι να πλήττουν και να αρρωσταίνουν με τη ρουτίνα, ενώ τα παιδιά να τη λατρεύουν; Πώς εξηγείται ο γονιός να ανυπομονεί να βγει από το σπίτι για να πάει μια βόλτα και να καταλήγει να προσπαθεί να πείσει το παιδί του για το πόσο όμορφα θα περάσουν στην παιδική χαρά; Και αυτό να στυλώνει τα πόδια του και να αρνείται πεισματικά να αποχωριστεί το σπίτι; Σαν να μη θέλει να αλλάξει τίποτα; Σαν να μην αντέχει τις αλλαγές;

Τα παιδιά λατρεύουν τη ρουτίνα. Τους δίνει ασφάλεια. Την έχουν ανάγκη. Μέχρι να εδραιώσουν την ασφάλεια μέσα τους και να σταθεροποιήσουν την εικόνα του εαυτού. Μέχρι να οικοδομήσουν ένα σταθερό εσωτερικό κόσμο. Από εκεί και πέρα, συνήθως από τις μεσαίες τάξεις του δημοτικού και έπειτα, αρχίζουν να αισθάνονται πιο άνετα με το καινούριο και το διαφορετικό. Έτσι συμβαίνει και με τις εξωσχολικές δραστηριότητες.

Ένα μικρό παιδί θέλει σταθερότητα για να μη νιώθει ότι απειλείται

Ακόμα κι αν δυσκολεύεται να το εκφράσει, το παιδί στην προσχολική ηλικία δένεται άμεσα. Με παιχνίδια, αντικείμενα, χώρους και καταστάσεις, δραστηριότητες και φυσικά με τα πρόσωπα. Ως γονιός, άλλαξε κάτι μικρό και θα το βοηθήσεις να προσαρμοστεί. Άλλαξε αρκετά πράγματα μεμιάς και το πιο πιθανό είναι να εισπράξεις τη διαμαρτυρία του, η οποία μπορεί να κυμανθεί από στιγμιαία έκρηξη θυμού μέχρι έντονο άγχος αποχωρισμού.

Ο κόσμος εκεί έξω είναι τεράστιος και δαιδαλώδης. Ένας μικρούλης δεν έχει να πιαστεί από πολλά πράγματα για να αισθανθεί ότι πατάει γερά στη γη και στεριώνει και ότι δεν απειλείται με αφανισμό: είναι το βλέμμα του ενήλικα που εμπνέει εμπιστοσύνη και σιγουριά ότι άμα συμβεί κάτι θα είναι εκεί για να ανταποκριθεί. Είναι και μία εσωτερική αίσθηση ελέγχου στο παιδί ότι τα πράγματα θα κυλήσουν με τη σειρά που τα έχει σκεφθεί στο μικρό του νου, συνήθως με τη σειρά που εκτυλίχθηκαν τις προηγούμενες φορές, όταν όλα κύλησαν ομαλά και πήγανε κατ’ ευχήν. Είναι η πίστη ότι τελικά όλα θα πάνε καλά.

Μικρά γεγονότα για τους γονείς, μεγάλα για τα παιδιά

Για αυτό, έχει ιδιαίτερη σημασία η καθημερινότητα του παιδιού να έχει μία περιοδικότητα και μία επανάληψη. Δεν είναι μόνο τα μεγάλα γεγονότα που αναστατώνουν, όπως η γέννηση ενός αδερφού, η μετακόμιση, ο χωρισμός, η αλλαγή σχολείου, η απώλεια. Για τα μικρά παιδιά, η αγαπημένη δασκάλα που έλειψε μια μέρα, η καινούρια παιδική χαρά, η νέα εξωσχολική δραστηριότητα, το καινούριο μάθημα, οι νέοι συμμαθητές ή συναθλητές, οι καινούριοι προπονητές, η επίσκεψη σε ένα διαφορετικό παιδότοπο με πρωτόγνωρες γωνιές, δημιουργούν ένα αίσθημα εγρήγορσης.

Είναι η αναμέτρηση με το άγνωστο. Το γλίστρημα και η πτώση λίγο πριν μπει στην πισίνα να κολυμπήσει, η μπάλα που χτύπησε στο πρόσωπο και ο ξαφνικός πόνος, το λάθος στα βήματα του χορού και η διόρθωση από τη δασκάλα. Το σπρώξιμο από ένα συναθλητή, το άγχος αν θα εντοπίσει το γονέα στο πλήθος που βρίσκεται έξω από το γήπεδο, μία μικρή καθυστέρηση να φθάσει ο γονιός στα αποδυτήρια στο τέλος της προπόνησης. Η αλλαγή ενός προπονητή, το πέρασμα στο επόμενο επίπεδο άθλησης, κάθε άλλο παρά μικρής έκτασης εμπειρίες είναι για τα μικρά παιδιά, όσον αφορά τις εξωσχολικές δραστηριότητες. 

Πόσο σημαντική είναι η συνέχεια στις εξωσχολικές δραστηριότητες σε βάθος χρόνου

Είναι σημαντικά ψυχικά γεγονότα που καθορίζουν τη συνέχεια του παιδιού σε μία δραστηριότητα, σε ένα άθλημα ή σε ένα χόμπι. Ή τη διακοπή. Κανένα παιδί δε θέλει να νιώθει ότι τελικά δεν τα κατάφερε, ότι απογοήτευσε τον εαυτό του και τους αγαπημένους του. Και κανένας γονιός φυσικά. Και όταν σταματάει μία τακτική δραστηριότητα, γονείς και παιδί μένουν με ένα αίσθημα αποτυχίας. Ακόμα κι αν δε θέλουν να το ομολογήσουν. Ένα αίσθημα απώλειας. Ένα παιδί μπορεί να τα καταφέρει εξαρχής, μπορεί και όχι.

Και όταν έρθουν εκείνες οι δύσκολες στιγμές, δεν έχει νόημα να εξαντλούμε την κουβέντα μας στο νερό της πισίνας που είναι κρύο, στη μπάλα που δεν του δίνουνε οι συμπαίκτες, στη φίλη που δε θέλει να χορέψει μαζί της, στο πόσο ψηλή είναι η τσουλήθρα, στο πόσο βαριέται κάθε φορά γιατί το μάθημα είναι πάντα το ίδιο, ή στα μεγαλύτερα παιδιά που μοιάζουν απειλητικά.

Εξωσχολικές Δραστηριότητες - Πατέρας Κάνει Ποδήλατο με Παιδί

Τα πρακτικά ζητήματα είναι πολύ σημαντικά ζητήματα. Η ουσία, όμως, βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στις σχέσεις. Στη σχέση ανάμεσα στο γονέα και στο παιδί, ανάμεσα στο παιδί και τον δάσκαλο/προπονητή. Στη σχέση ανάμεσα στο παιδί και στα άλλα παιδιά, ανάμεσα στο παιδί και στον εαυτό του. Μακάρι να μπορούσε να πει: «μαμά φοβάμαι μήπως βγω στο τέλος της προπόνησης και δε σε δω». Ή «αν συμβεί κάτι στη διάρκεια του μαθήματος και δε μ’ αφήσει η δασκάλα να έρθω σε εσένα;».

Ιδιαίτερα για τις μικρές ηλικίες, σπάνια ένα παιδί θα σταματήσει μία δραστηριότητα επειδή θεωρεί πως δεν του αρέσει. Σχεδόν πάντα, κρύβονται από πίσω άγχη και ανησυχίες σχετικά με την αυτονομία, τον έλεγχο, το αίσθημα ασφάλειας ή ανασφάλειας και τη διαθεσιμότητα των γονέων και των δασκάλων, όπως τη φαντάζεται.

Η προσαρμογή και η ανάκτηση ελέγχου στις εξωσχολικές δραστηριότητες

Στην πορεία, αυτό που έχει σημασία για την προσαρμογή του στις εξωσχολικές δραστηριότητες, είναι πώς θα το βοηθήσουμε να νιώσει ότι ανακτά κάποιον έλεγχο στα πρόσωπα και στα πράγματα. Να μπορεί να κάνει προβλέψεις για αυτά που θα συμβούν στο μάθημα, στην αίθουσα χορού, στην πισίνα, στο γήπεδο.

Προβλέψεις οι οποίες θα επιβεβαιωθούν στην πράξη: “ήξερα ότι με δυσκολεύει αυτή η άσκηση και είπα στη φίλη μου να μου τη δείξει ξανά. Και τα κατάφερα!”. Και σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά, τότε να έχει εμπιστοσύνη στα πρόσωπα που είναι εκεί ότι θα το βοηθήσουν να το επιλύσει. “Μαμά δεν ήσουν εκεί, αλλά το είπα στη γυμνάστρια και με βοήθησε!”.

Είναι υπέροχο το συναίσθημα για το παιδί και τους γονείς του, όταν οι εξωσχολικές δραστηριότητες πάντα ρέουν ομαλά χωρίς δυσκολίες, διακοπές, άγχη αποχωρισμού και διαμαρτυρίες. Αλλά είναι ακόμα πιο πληρωτικό το συναίσθημα για τους γονείς και το παιδί που συνάντησαν δυσκολίες, τις διαχειρίστηκαν και τελικά κατάφεραν να τις υπερκεράσουν.   

Πώς οι γονείς βοηθούν τα παιδιά να γνωρίσουν τον εαυτό τους

Ο Χέρμαν Έσσε τονίζει κάπου πως σε όλη μας τη ζωή, η πιο σημαντική δουλειά του ανθρώπου είναι να μη παραιτείται από την προσπάθεια  να γνωρίζει τον εαυτό του. Όλα τα υπόλοιπα ωχριούν μπροστά σε αυτόν τον ύψιστο σκοπό. Σε μία εποχή όπου όλα αλλάζουν και περιστρέφονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η ρουτίνα και η επανάληψη στην καθημερινότητα λειτουργεί για το μικρό παιδί ως συνδετικός ιστός ανάμεσα στον εαυτό του παρόντος και στον εαυτό του παρελθόντος.

Το παιδί γνωρίζει τον εαυτό του μέσα από τους τρόπους με τους οποίους επενεργεί κάθε φορά πάνω στο περιβάλλον και στους ανθρώπους γύρω του. Όσο μικρότερες οι μεταβολές στο περιβάλλον, τόσο πιο εμφανής είναι η αίσθηση εξέλιξης του εαυτού και η αίσθηση αυτο-αποτελεσματικότητας, η αυτοπεποίθηση δηλαδή. Μία ακόμα στροφή του κομματιού στο πιάνο σε σύγκριση με την προηγούμενη εβδομάδα, μία νέα ντρίπλα που έμαθε σε σύγκριση με την προηγούμενη φορά. Ένας καλύτερος χρόνος στο τρέξιμο, ένα ψηλότερο άλμα, η ανάθεση ενός μεγαλύτερου θεατρικού ρόλου.

Όλα αυτά στις εξωσχολικές δραστηριότητες προσδίδουν μία αίσθηση συνέχειας του εαυτού στο χρόνου, ενός εαυτού που μεγαλώνει και επεκτείνεται. Ενός εαυτού που ενώ παραμένει σταθερός, τελικά αλλάζει διαρκώς! Ενός εαυτού θετικού…      

Αν ανησυχείτε ότι το παιδί σας δυσκολεύεται να ακολουθήσει τα ενδιαφέροντά του ή εκδηλώνει άγχη αποχωρισμού και φοβίες που το εμποδίζουν να αναπτυχθεί μέσα από τις εξωσχολικές δραστηριότητες, είμαστε στη διάθεσή σας για να βοηθήσουμε. Μην διστάζετε, επικοινωνήστε μαζί μας.

Παιδικά Τικ - Μητέρα και Παιδί

Παιδικά τικ: πότε πρέπει να ανησυχούν οι γονείς και τι μπορούν να κάνουν για να βοηθήσουν το παιδί;

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΤΙΚ

«Καθόμασταν και βλέπαμε τηλεόραση με το παιδί μου. Ξαφνικά παρατήρησα να κάνει ένα ανοιγόκλειμα των ματιών, το οποίο επανέλαβε πολλές φορές μέσα σε ένα λεπτό. Ήταν πάρα πολύ έντονο και με έκανε να ανησυχήσω πολύ. Αρχικά νόμιζα ότι έπαθε κάτι. Όταν του είπα να σταματήσει να το κάνει με κοίταξε γεμάτος απορία και με ρώτησε με ειλικρίνεια σε τί αναφέρομαι. Όταν κατάλαβα ότι δεν το κάνει επίτηδες τρόμαξα και σκέφθηκα μήπως κρύβεται κάτι σοβαρό.
Άραγε έκανα καλά που του το είπα ή μήπως θα έπρεπε να το αγνοήσω; Μήπως άργησα να το αντιληφθώ; Μήπως καλύτερα να μην κάνω κάτι για αυτό και να περιμένω να δω πώς θα εξελιχθεί; Ή θα ήταν καλύτερα να ζητήσω άμεσα τη γνώμη ειδικού; Φταίω εγώ για αυτό; Πού μπορεί να οφείλεται; Και πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου;» 

Τα τικ έχουν περιόδους υφέσεων και εξάρσεων

Για κάποια παιδιά τα τικ, τα οποία στην ουσία είναι επαναλαμβανόμενες ακούσιες κινήσεις ή συσπάσεις, διέρχονται περιόδους ύφεσης και έξαρσης. Κάποιες φορές αφορούν σταθερά στο ίδιο σημείο του σώματος, π.χ. στα μάτια, ή στο στόμα. Άλλες φορές εμπλέκουν διαφορετικές περιοχές του σώματος σε διαφορετικές περιόδους. Για παράδειγμα τη μία χρονιά εκδηλώνονται με επίμονο ανοιγόκλειμα των ματιών και την επόμενη με επαναλαμβανόμενο ρούφηγμα της γλώσσας ή ανασήκωμα των ώμων.

Τα τικ μπορεί να είναι απλά και να εμπλέκουν μόνο ένα σημείο του σώματος. Μπορεί, ωστόσο, να είναι και σύνθετα και να αφορούν σε διαφορετικές περιοχές, π.χ. κεφάλι και ώμους ταυτόχρονα. Σε κάποια παιδιά μπορεί να επανεμφανίζονται το Σεπτέμβριο με το άνοιγμα των σχολείων, ενώ για κάποια άλλα παιδιά η αρχική εκδήλωση τους μπορεί να παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια των διακοπών. Σε κάποια παιδιά τα τικ καταλαγιάζουν από μόνα τους σε διάστημα κάποιων μηνών, ενώ σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να επιμένουν και να γίνονται χρόνια ή να επανεμφανίζονται μετά από ένα διάστημα διακοπής των συμπτωμάτων. 

Παιδικά τικ: πηγή ανησυχίας για γονείς και παιδιά

Ανεξάρτητα από τη μορφή, την πορεία και την ένταση, τα τικ στην παιδική ηλικία αποτελούν πηγή ανησυχίας για τους γονείς. Ανησυχούν επίσης και τα ίδια τα παιδιά, κυρίως τα μεγαλύτερα, που είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι δυσκολεύονται να ελέγξουν μία κίνηση, η οποία μπορεί να γίνει αντιληπτή από τους άλλους και να τους φέρει σε δύσκολη θέση έναντι των συμμαθητών και δασκάλων ή έναντι των συναθλητών κλπ.

Οι γονείς ανησυχούν μήπως οι ακούσιες συσπάσεις κρύβουν κάποια οργανική αιτία και σε αρκετές περιπτώσεις προχωρούν σε ιατρικό έλεγχο για τον αποκλεισμό οργανικών παραγόντων. Τα παιδιά από την άλλη πλευρά νιώθουν να απειλείται η κοινωνική τους θέση μεταξύ των συνομηλίκων εξαιτίας της απώλειας ελέγχου πάνω στις κινήσεις και στο σώμα τους, και φυσικά να δοκιμάζεται η αυτοεκτίμηση τους.  

Παιδικά τικ: πώς εξηγούνται; (το σώμα πάντα καταγράφει το σκορ!)

«Ήταν πάντα ευαίσθητη για τα συναισθήματα των άλλων», «συνήθως υποχωρεί και δε διεκδικεί το δίκιο του γιατί προσπαθεί να αποφύγει τις φασαρίες», «είναι πολύ εύθικτη στην παρατήρηση μας», «νοιάζεται πολύ για την εικόνα του καλού παιδιού», «προσπαθούμε να προσέχουμε τον τρόπο που του μιλάμε για να μην πληγώσουμε τα συναισθήματα του», «πάντα υποχωρεί μπροστά στο αδερφάκι της», «πολλές φορές βουρκώνει και κλείνεται στο δωμάτιο του», είναι μερικές από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν οι γονείς για να περιγράψουν παιδιά που έχουν εκδηλώσει τικ. 

Από τα παραδείγματα αυτά, φαίνεται πώς τα τικ συχνά είναι συνέπεια μίας τάσης του παιδιού να συγκρατεί τα συναισθήματα του και να ασκεί υπερβολικό έλεγχο σε αυτά. Τότε το σώμα, που πάντα καταγράφει το σκορ – και δυστυχώς δεν το ξεχνά ποτέ – προδίδει μέσα από τα τικ όλη αυτή τη συσσώρευση συναισθημάτων που έχει προηγηθεί. Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο για την παιδική ηλικία, όπου το σώμα βρίσκεται σε στενή αλληλοσύνδεση με τον ψυχισμό του παιδιού, σαν δύο συγκοινωνούντα δοχεία.

Άγχη και ανησυχίες των παιδιών, και κυρίως ο θυμός,  που περέμειναν χωρίς έκφραση και εξωτερίκευση για μεγάλο χρονικό διάστημα, φαίνεται να αποτελούν τον τρόπο μέσω του οποίου συσσωρεύεται βαθμιαία η ψυχική ένταση στο σώμα του παιδιού. 

Παιδικά τικ: πώς θεραπεύονται;

Η ψυχοθεραπεία παιδιού και η θεραπευτική συμβουλευτική με τους γονείς είναι σε θέση να βοηθήσουν με καταλυτικό τρόπο στην αντιμετώπιση και εξάλειψη των τικ, αντιστρέφοντας στην ουσία την πορεία εκδήλωσης των συμπτωμάτων. 

Στόχοι είναι:

  • να βοηθηθεί το παιδί να αναπτύξει την ικανότητα να εξωτερικεύει και άρα να διαχειρίζεται ένα μεγαλύτερο εύρος συναισθημάτων,συμπεριλαμβανομένων των αρνητικών συναισθημάτων, όπως ο θυμός και η ζήλια.
  • Να ενθαρρυνθούν οι γονείς να δοκιμάσουν διαφορετικούς τρόπους επικοινωνίας με το παιδί, ώστε αυτό να αρχίσει να εκδηλώνει άμεσα τα συναισθήματα του και να πάψει να κλείνεται στον εαυτό του από φόβο μήπως τους στενοχωρήσει ή τους απογοητεύσει.

Αν ανησυχείτε ότι το παιδί σας εκδηλώνει τικ, επικοινωνήστε μαζί μας. Είμαστε στη διάθεση σας για να βοηθήσουμε.

ορθορεξία - διατροφική διαταραχή

Διατροφικές Διαταραχές: Από τον Homo Erectus στον Homo Ορθό-Rectus!

ΟΤΑΝ Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΜΜΟΝΗ…

Μου είπανε ότι έχω ορθορεξία.

«…Έχει πολύ καιρό που αποφεύγω να πάω σε τραπέζια και γεύματα με φίλους. Βρίσκω μία δικαιολογία και τα αναβάλλω επ’ αόριστον.. και για ραντεβού ακόμη, ποτέ δε βγαίνω για φαγητό. Πηγαίνω μόνο για καφέ, αλλά και τότε προτιμώ να παραγγείλω τα βότανά μου. Κάποιοι φίλοι, οι πολύ δικοί μου, το έχουν αντιληφθεί, δεν μπορώ να τους κρυφτώ. «Δεν είναι φυσιολογικό αυτό», μου λένε. Και γιατί παρακαλώ; Τι, δηλαδή, είναι φυσιολογικό να τρώω το «βρώμικο» φαΐ τους και μετά να δυσφορώ και να μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που ενέδωσα; Να νιώθω χάλια, σαν να έχω μολυνθεί και σαν να πρόκειται να αρρωστήσω; 

Πάντα αφιερώνω πολύ χρόνο στο φαγητό. Από πού θα προμηθευτώ τα πιο υγιεινά υλικά, πώς θα προσέξω τα συστατικά κάθε ετικέτας προϊόντος ώστε να μη μου ξεφύγει κάτι, με ποιο τρόπο θα τα μαγειρέψω για να διατηρήσουν όλες τις βιταμίνες και τα θρεπτικά συστατικά τους, πώς θα παραμείνω μακριά από άδειες θερμίδες και τροφές που βλάπτουν την υγεία. 

Απασχολώ συνέχεια το μυαλό μου με αυτά. Δεν ξέρω οι άλλοι τι λένε, αλλά για εμένα είναι πολύ σημαντικό το ζήτημα. Αποτελεί προτεραιότητα. Αφού καμιά φορά μπορεί να αργήσω στη δουλειά μου στην προσπάθεια μου να ετοιμάσω το πρωινό μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ή, ακόμα, μπορεί να ακυρώσω τελικά τη βόλτα μου έξω, αν η έξοδος παρεμποδίζει όλη αυτή την προετοιμασία. Βάλε και τα δυο γυμναστήρια που έχω γραφτεί το τελευταίο διάστημα, ε δε μου μένει και πολύς καιρός για χάσιμο. 

Μου είπανε ότι έχω ορθορεξία. Ναι έχω. Και πού ‘ναι το κακό να θέλεις να τρως σωστά; Είναι όντως προβληματικό να θέλει κάποιος να τρώει υγιεινά; Προφανώς και όχι!…»

Υγιεινή διατροφή vs Ορθορεξία

Η αλήθεια είναι ότι η υγιεινή διατροφή χαρίζει αναρίθμητα πλεονεκτήματα στην υγεία και στο σώμα μας. Στην περίπτωση της ορθορεξίας, ωστόσο, μιλάμε για κάτι πιο σύνθετο από τις απλές συνήθειες διατροφής. Μιλάμε για διαταραγμένες διατροφικές συνήθειες γιατί το άτομο υπεραπασχολεί τον εαυτό του με το πώς θα φάει ορθά-σωστά σε σημείο που η διατροφή γίνεται εμμονή. Αφιερώνει πολύ χρόνο και σκέψη σε βαθμό που αρχίζει να δυσκολεύεται να λειτουργήσει ομαλά στην καθημερινότητα, στην προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή. Απομονώνεται, νιώθει μόνο του και χωρίς κατανόηση από τους άλλους, ενώ διακατέχεται από ψυχαναγκασμούς και καταναγκασμούς γύρω από τη διατροφή. 

Ποια είναι τα αίτια που οδηγούν στην Ορθορεξία;

Για την εκδήλωση της ορθορεξίας, πολλοί παράγοντες δείχνουν να έχουν συνωμοτήσει: προβληματικές στρατηγικές διαχείρισης άγχους, θέματα αυτοεκτίμησης, δύσκολες πρωταρχικές σχέσεις, τελειομανία, είναι κάποιοι από αυτούς. 

Φαγητό: βασική ανάγκη, απόλαυση ή άσκηση ελέγχου;

Πραγματικά, είναι να απορεί κανείς πώς το φαγητό από βασική βιολογική ανάγκη για την επιβίωση, αλλά και απόλαυση, από πρωταρχικό μέσο σύνδεσης με τη σημαντική φιγούρα που μας φρόντιζε στην αρχή της ζωής, έχει εξελιχθεί σε βασανιστικό μαρτύριο, σε κάποιο είδος τιμωρίας, συνειδητής ή ασυνείδητης. Άραγε να σχετίζεται με τον έλεγχο που νιώθουμε πώς έχουμε χάσει πάνω στα πράγματα και στη ζωή μας, πάνω στις σχέσεις μας και στον εαυτό μας; 

Η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει!

Αν η ορθορεξία σας ανησυχεί, μπορούμε να σας βοηθήσουμε μέσα από την ψυχοθεραπεία. 

Να βρούμε τη σημασία που έχει η διατροφή στην προσωπική σας ιστορία. Τι και πόσο δόθηκε, τι και πόσο στερήθηκε, τί έγινε αντικείμενο αναπλήρωσης, τί καλύφθηκε και κρύφτηκε πιο βαθιά. Ποια συναισθήματα, ποια άγχη, ποιοι θυμοί και ενοχές, ποια κομμάτια του εαυτού τράφηκαν. Ποια έμειναν νηστικά, ποια ικανοποιήθηκαν με λαιμαργία και ενοχή και ποια ικανοποιήθηκαν υπό όρους και αποσπασματικά. Να διερευνήσουμε μαζί τις διαδρομές των συνηθειών διατροφής που σταδιακά μεταμφίεσαν μία βασική ανάγκη σε μία σιωπηλή κραυγή για την ευαλωτότητα που φέρνει η ανθρώπινη επαφή και αλληλεπίδραση.   

Να αναγνωρίσουμε τί συμβολίζει ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουμε τη διατροφή και το φαγητό μας, ώστε να μην κλείνουμε πλέον το στόμα μας στην αλήθεια της προσωπικής ιστορίας μας σαν να πρόκειται για ένα «βρώμικο-μιαρό» φαγητό που απειλεί να μας βλάψει.

Μην διστάζετε, επικοινωνήστε μαζί μας.

μητέρα φωνάζει στο παιδί

Πώς καταλήξαμε πάλι σε φωνές; Επιστολή σε μία μητέρα…

Αγαπητή μητέρα,

Έχεις πει στον εαυτό σου ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Δε θα κάνεις τα ίδια λάθη. Θα κρατήσεις την ψυχραιμία σου, θα μιλήσεις με λογική – έχεις σκεφθεί άλλωστε τι θα πεις και πότε. Έχεις προβλέψει τι θα σου απαντήσει το παιδί σου, τι θα ανταπαντήσεις εσύ. Πώς θα πείσεις το παιδί σου να συνεργαστεί.

Είναι τόσες οι φορές που του μίλησες απότομα, που εκνευρίστηκες, που πάλεψες με τον εαυτό σου και επιστράτευσες μάταια ό,τι αποθέματα υπομονής διέθετες, που ξέσπασες… Αυτή τη φορά όχι. Η αισιοδοξία επανήλθε. Πλέον γνωρίζεις τι πρέπει να κάνεις…

Ωραία όλα αυτά. Έλα, όμως, που τα σκέφτεσαι σε κατάσταση ηρεμίας, χωρίς την περίσπαση από συναισθηματικές παρεμβολές, με δημιουργική διάθεση και την ελπίδα ότι όλα θα φτιάξουν. Τα σκέφτεσαι τώρα που η σκέψη ορίζει τα συναισθήματα και όχι το αντίστροφο…

Ωχ πάλι τα ίδια!

Και όταν φθάνει εκείνη η στιγμή, η στιγμή της κρίσης, συμβαίνει κάτι που δυσκολεύεσαι να βρεις λόγια για να το εξηγήσεις. Είναι σαν να αλλάζει συχνότητα ο εγκέφαλος σου και όλα όσα υποσχέθηκες στον εαυτό σου θολώνουν και γλιστράνε μέσα από τα χέρια σου χωρίς καν να το καταλάβεις. Συνειδητοποιείς ξαφνικά πως ο εκνευρισμός τινάζει τα σχέδια σου στον αέρα. Βλέπεις τον εαυτό σου να χάνει την ψυχραιμία του. Ένα κομμάτι σου προσπαθεί ακόμα να καταλάβει ποιο κουμπί σου πατήθηκε. Ένα άλλο προσπαθεί να ανακτήσει τον έλεγχο και να σώσει όποια αξιοπρέπεια σου έχει απομείνει. Ένα τρίτο, το πιο παρορμητικό σου, είναι πέρα για πέρα βέβαιο ότι το παιδί σου τα κάνει όλα αυτά επίτηδες, για να σε εξωθήσει στα άκρα, για να σου σπάσει τα νεύρα! 

Και λίγο αργότερα, προσπαθείς να κάνεις rewind και να ξαναπαίξεις την κασέτα του σκηνικού στο μυαλό σου για να εντοπίσεις το λάθος. Νικημένη από τις ενοχές και μετανιωμένη που έχασες τον έλεγχο, χωρίς αμφιβολία μένεις άναυδη με το πόσο δύσκολη είναι γονεϊκότητα· τη μία στιγμή σ’ απογειώνει και την αμέσως επόμενη σε τσακίζει.

Αλήθεια, πώς γίνεται κάθε φορά να ξεκινάς με τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά να καταλήγεις νιώθοντας τόσο άσχημα με τον εαυτό σου και να αμφιβάλλεις για την επάρκεια σου ως γονιός;

Ο ρόλος του γονιού και ο ρόλος του παιδιού

Γνωρίζεις ενστικτωδώς- χωρίς να χρειάζεται να σου το πει κανείς- ότι το πως αισθάνεσαι για σένα ως μητέρα ασκεί τεράστια επίδραση στο πώς νιώθει το παιδί σουγια τον εαυτό του. Και αυτό δημιουργεί μέσα σου ένα ισχυρό αίσθημα ευθύνης. Οι σύγχρονες αναπτυξιακές μελέτες δεν αφήνουν καμία αμφιβολία. Οι γονείς ασκούν τεράστια επίδραση στην εξέλιξη των παιδιών και αυτό είναι δεδομένο.

Όμως όταν πρόκειται για σχέσεις, η αλήθεια συνήθως βρίσκεται κάπου στη μέση. Γνωρίζουμε πια πως και η συνεισφορά του παιδιού είναι πολύ σημαντική. Στους πρώτους μήνες της ζωής τα μωρά αντιδρούν στα ερεθίσματα που τους παρέχονται. Μετά το χρόνο μοιάζουν να επιλέγουν αυτά σε ποιο ερέθισμα θα αντιδράσουν. Και πριν περάσουν τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής, αρχίζουν να οργανώνουν ολόκληρη τη συμπεριφορά τους με βάση αυτό που έχουν στο μυαλό τους. Κάνουν τις προβλέψεις τους και φέρονται με βάση αυτές, ακόμα κι αν χρειάζεται να αλλάξουν την πραγματικότητα γύρω τους – και η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές το καταφέρνουν!

Αυτό σημαίνει ότι και οι καλύτερες προθέσεις των γονέων μπορεί να σκοντάψουν πάνω στις προσδοκίες του παιδιού. Είναι η περίπτωση που θα του πεις κάτι θετικό και θα αντιδράσει σαν να του είπες κάτι αρνητικό. Γιατί αυτό είχε στο μυαλό του εκείνη τη στιγμή. Όπως όταν αποφάσισες ότι δε θα το μαλώσεις για τη ζημιά που έκανε και ότι θα του μιλήσεις ανοιχτά και ήρεμα. Και όμως, σαν επίτηδες να προσπαθεί για αυτό, σε οδηγεί στην παγίδα του εκνευρισμού. Αντί να ανταποκριθεί στον νηφάλιο τρόπο σου, φέρεται σαν να το είχες μαλώσει. Σαν να προσπαθεί να επιβεβαιώσει αυτό που έχει στο νου του, παρόλο που την ήπια αντίδραση σου θα έπρεπε -θεωρητικά τουλάχιστον- να τη δεχτεί με χαρά.    

Και απορείς τόσο που συμβαίνει αυτό. Σπας το κεφάλι σου να καταλάβεις. Η λογική μοιάζει να μη βοηθά. Αφού του μίλησα με τρυφερότητα, γιατί άρχισε να πετάει πράγματα και να τρέχει πάνω κάτω, μπορεί να αναρωτιέσαι.

Τι τύπος δεσμού είναι το παιδί σου;

Μπορώ μόνο να σου πω, ότι η επιστήμη μπορεί να σε βοηθήσει. Και η απάντηση βρίσκεται στον τύπο του δεσμού που έχει αναπτύξει μαζί σου το παιδί. Με πολύ απλά λόγια, ο τύπος του ασφαλούς δεσμού είναι αυτός που συνεργάζεται και δείχνει ενδιαφέρον για τα συναισθήματα της μητέρας. Είναι το παιδί που θα διεκδικήσει τις επιθυμίες του, αλλά θα μπορεί να καταλάβει και τη δική σου προοπτική. Να σκεφθεί τη θέση σου και να ανταποκριθεί, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιείς την ενσυναίσθηση σου.

Αντίθετα, ο τύπος του ανασφαλούς δεσμού είναι το παιδί που θα έχει διαμορφώσει αρνητικές προσδοκίες. Το νιώθεις όταν χρησιμοποιείς τις καλύτερες δεξιότητες σου ως γονέας και παρόλα αυτά μοιάζουν να μην είναι αρκετές για να επαναφέρουν την ηρεμία στο σπίτι. Ότι κάνει σαν να μη σε ακούει, ότι κάνει πάντα του κεφαλιού του ή ότι πάντα μένει ανικανοποίητο και ζητάει όλο και περισσότερα από εσένα. Και κάπου εκεί νιώθεις εγκλωβισμένη σε ένα φαύλο κύκλο.

Η κρίσιμη στιγμή

Πάντα υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο που κρίνει προς τα που θα γείρει η κατάσταση. Είναι η στιγμή που το παιδί κατακλύζεται από συναισθήματα και εσύ νιώθεις ότι δε θα αντέξεις για πολύ. Δε θα ξεχάσω ποτέ μία ηρωική μητέρα να μου λέει ότι κάθε φορά που έρχονταν τα δύσκολα, όταν όλα κρέμονταν από μία κλωστή και ήταν έτοιμη να ξεσπάσει, έφερνε στο νου της όλα αυτά που δουλέψαμε μαζί στις συνεδρίες: «τώρα τι θα έκανε ο κ. Κωνσταντίνος αν ήταν εδώ;». Και κατά μία έννοια ήμουν εκεί! Και αμέσως ένιωθε ότι κατευνάζεται ο εκνευρισμός της και ανακτά την ικανότητα της να σκέπτεται και να συναισθάνεται το παιδί. Και έσωζε την παρτίδα!

Αν είσαι από τις τυχερές μητέρες που μπορείς να ανακαλείς ευεργετικές φιγούρες από τη ζωή σου (γονείς, παππούδες, θείους, οικογενειακούς φίλους κ.ά.) που σε βοήθησαν στα δύσκολα από τότε που ήσουν παιδί, τότε μάλλον ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.

Αν, όμως, νιώθεις ότι τις κρίσιμες στιγμές το μυαλό σου αδειάζει και στερείσαι επιλογών, ότι παλεύεις να μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου, ότι αισθάνεσαι τρομερές τύψεις γιατί δε μπόρεσες να διατηρήσεις το χαμόγελο σου και να του δείξεις πόσο πολύ το αγαπάς – γιατί δε χωρά αμφιβολία πόσο πολύ το αγαπάς- τότε βρισκόμαστε εδώ για να βοηθήσουμε.     

 

Με απεριόριστη εκτίμηση για το έργο σου,

Κωνσταντίνος Δημάτης – Κλινικός Παιδοψυχολόγος (MSc)

 

 

περιμενοντας τα χριστουγεννα τα καλαντα του ντικενς

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα

Τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα του Ντίκενς

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αναμένοντας την πιο όμορφη γιορτή του χρόνου, διαβάζω στο γιο μου αποσπάσματα από τη χριστουγεννιάτικη ιστορία του Ντίκενς. Τώρα στέκομαι στη σκηνή που μπαίνει ο ανιψιός του Σκρουτζ στο κατάστημα του θείου του και, γεμάτος χαρά και ευγνωμοσύνη, εκφράζοντας το πνεύμα των ημερών, προσφέρει τις ζεστές ευχές του για καλά χριστούγεννα. Οι ευχές, όμως συναντούν απέναντι τους ένα παγερό τείχος, ένα τείχος φτιαγμένο από αριθμούς, λογαριασμούς και υπολογισμούς. Μία ψύχρα που αναδύεται από κάθε λέξη του Σκρουτζ, μία άψυχη ζωή που έκλεισε από έξω κάθε ελπίδα για συνάντηση με το συνάνθρωπο.

Ένας κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό μου. Ένα αμυδρό συναίσθημα, μία εσωτερική ενόχληση, μία αίσθηση ενοχής που κλωτσάει για να μπει μέσα. Σαν κάτι να προσπαθεί να παρουσιαστεί στη σκέψη μου και να μάχομαι να το κρατήσω κρυφό, ακόμη και από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Στην ερώτηση του γιου μου «ποιος έχει δίκιο μπαμπά, ποιος θα νικήσει;», νιώθω τον εαυτό μου να αιωρείται προς στιγμήν. Κοντοστέκομαι, αναλογιζόμενος πως τα αυτονόητα σήμερα, κινδυνεύουν να υποχωρήσουν. – «Ο ανηψιός θα νικήσει στο τέλος!», μου λέει και με βγάζει από την ονειροπόληση μου. Ίσως και από την αμηχανία μου..

Ανθρώπινη επαφή: προσοχή κίνδυνος – θάνατος (του εαυτού)!

Αναλογίζομαι τι είναι αυτό που έχει κάνει τον Σκρουτζ τόσο κυνικό και απρόσιτο, με τόση πολλή απέχθεια για τη ζωή και τα συναισθήματα των άλλων. Το κέρδος, ο ανταγωνισμός, η θεοποίηση του χρήματος;

Εικάζω πως είναι όλα αυτά, αλλά και κάτι πιο βαθύ· είναι η ανάγκη τού να μην αλλάξει καθόλου, να παραμείνει ο εαυτός του, να περιχαρακώσει ό,τι εαυτό έχτισε όλα τα προηγούμενα χρόνια των στερήσεων, των απογοητεύσεων και της απώλειας.

Η συνάντηση με το συνάνθρωπο εμπεριέχει ρίσκο. Ο ανηψιός του είναι μια απειλή για αυτόν. Πιθανόν, η μεγαλύτερη. Είναι ένας άλλος κόσμος. Ένας άγνωστος κόσμος που γοητεύει. Ακόμη χειρότερα, ένας κόσμος από το παρελθόν, που κατοικούσε στην παιδική του ηλικία, αλλά απώλεσε καθώς μεγάλωνε. Η Εδέμ που έχασε για πάντα την ευκαιρία να ξαναγυρίσει. Αν κάνει το βήμα προς το μέρος του κινδυνεύει να γίνει τρωτός. Να νιώσει ευάλωτος. Καλύτερα αποκρουστικός και ψυχρός, παρά να βιώσει από την αρχή την προδοσία και την εγκατάλειψη. Καλύτερα να μη συναντηθούν αυτοί οι δύο κόσμοι. Καλύτερα να έχει την ησυχία του. Άλλωστε, μια χαρά τα βόλεψε μέχρι σήμερα.

Ο Σκρουτζ στο Σήμερα

Πόσο απέχει ο χαρακτήρας του Σκρουτζ από τη σύγχρονη ζωή; Από τις μέρες που έρχονται; Από εμάς τους ίδιους;

Μήπως με τα χρόνια μετατρεπόμαστε όλοι σε Σκρουτζ; Όλο και περισσότερο; Κάθε φορά που χάνουμε την περιέργεια μας για τον άλλον; Για την ιστορία του; Τα βιώματα και τις συνήθειες του; Για τα θέλω του και τα όνειρα του; Μήπως αποφεύγουμε το σημείο συνάντησης; Μήπως μεγαλώνει ο φόβος μας για τον εαυτό που θα ανταλάξουμε, για αυτόν που θα πάρουμε πίσω, για αυτόν που στην πορεία θα χάσουμε; Μήπως αγωνιούμε για τον παλιό μας εαυτό που τον περιφέρουμε γύρω γύρω σαν τρόπαιο, αλλά αδυνατούμε να τον μοιραστούμε πραγματικά;

Ακόμα και τις ημέρες αυτές, εξακολουθούμε να μαλώνουμε με το γείτονα, να κατηγορούμε εύκολα το συνάθρωπο, να κρίνουμε από την αμετακίνητη αφ’ υψηλού θέση μας τον φίλο, το γνωστό, τον άγνωστο. Εμείς στη θέση τους θα το κάναμε διαφορετικά. Πόσες φορές, όμως, μπήκαμε αληθινά στη θέση τους και είδαμε τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια;

Σε ένα κόσμο που η προστακτική μονοπωλεί τις ανθρώπινες συναλλαγές: κάνε, δείξε, πες, μίλα, σώπα, δώσε, πάρε, φέρε, πήγαινε, ασχολήσου, ξέχασε το. Αλήθεια, πόσο διαφέρουμε από το Σκρουτζ όταν στεκόμαστε οχυρωμένοι στις συνήθειες μας και απαιτούμε από τους άλλους να έρθουνε σε εμάς;

Πλάθουμε χίλια σενάρια πως θα αποδείξουμε στον άλλον ότι εμείς έχουμε το δίκιο και ορμάμε για να το απαιτήσουμε. Για να εξαναγκάσουμε το γείτονα να παραδεχθεί το λάθος του. Σκεφτήκαμε, ποτέ άραγε, να απευθυνθούμε στο συνάνθρωπο με την ερώτηση: «Μπορείς να με βοηθήσεις με αυτό το πρόβλημα;» Γιατί μία τόσο απλή ερώτηση μπορεί να καταφέρει να γκρεμίσει τα παγωμένα φράγματα και να αφήσει τα συναισθήματα να πλημυρίσουν τις ανθρώπινες επαφές;

Λένε πως τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά. Ίσως έχουν δίκιο. Γιατί τα παιδιά δε φοβούνται να ρισκάρουν, να εμπιστεύονται, να πιστεύουν. Δε φοβούνται να δείξουν τα συναισθήματα τους. Δε φοβούνται να δείξουν ότι έχουν ανάγκη τους ανθρώπους γύρω τους. Όπως ακριβώς τους έχουμε ανάγκη και εμείς οι μεγάλοι…

Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο για να βοηθάμε τους άλλους. Είναι για να ζητάμε και να δεχόμαστε και εμείς βοήθεια. Θέλει πολύ θάρρος για αυτό. Στο τέλος τέλος, ο Σκρουτζ ήταν αυτός που χρειάζονταν τη βοήθεια…

Υ.Γ.: Είθε το φάντασμα του Μάρλεϊ να μας στοιχειώνει όλες τις ημέρες του έτους!   

περιμένοντας τα Χριστούγεννα το φάντασμα
περιμενοντας τα χριστουγεννα τα καλαντα του ντικενς