Εξειδικευσεις


Βρέφη-Νήπια

Bρέφη – Νήπια

“Κάθε φορά που βοηθάς ένα γονέα να βιώσει μία αίσθηση επιτυχίας στο ρόλο του, είναι σαν να προσφέρεις το ίδιο πράγμα έμμεσα και στο μωρό του. Γιατί κάθε φορά που ο γονέας κοιτάζει το μωρό του και του λέει «ω, τι υπέροχο που είσαι!», το μωρό νιώθει μία έκρηξη ευχαρίστησης και καλοσύνης μέσα του…” 
-T. Berry Brazelton

Ο ερχομός ενός μωρού συνοδεύεται πάντα από πρωτόγνωρα συναισθήματα για τους νέους γονείς. Η πρώτη γνωριμία με το βρέφος θα μπορούσε να περιγραφεί ως «έρωτας με την πρώτη ματιά», ενώ το κατοπινό δέσιμο του γονέα με το μωρό αντιπροσωπεύει τη βαθύτερη αγάπη που αναπτύσσεται στο πέρασμα του χρόνου.
Αρκετές φορές, όμως, διάφορες εμπειρίες, δύσκολα συναισθήματα και προσδοκίες μπορεί να δυσκολέψουν τη διαδικασία πρόσδεσης του μωρού με το γονέα. Κι όμως, αυτός ο δεσμός αγάπης  είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη και την ψυχική υγεία των μικρών παιδιών. Απαρηγόρητο κλάμα, δυσκολίες με την πρόσληψη τροφής, με τον ύπνο, ή με την απέκκριση (τουαλέτα), άγχος αποχωρισμού και εκρήξεις θυμού, μπορεί να εμφανιστούν σε μικρές ηλικίες και να ταλαιπωρήσουν και να επιφορτίσουν σημαντικά όλη την οικογένεια. 
Η θεραπευτική εργασία με τα βρέφη και τα νήπια  απευθύνεται σε γονείς που ενδεχομένως να έχουν κάποια ανησυχία σχετικά με τα δικά τους απρόσμενα συναισθήματα που έφερε η γέννηση του μωρού ή που ανησυχούν για τη σχέση τους με το μωρό ή για την ανάπτυξη του. Ή ακόμα, σε γονείς που ενδιαφέρονται για την πρόληψη και για τη δημιουργία ενός διευκολυντικού για την ανάπτυξη του μωρού ή του νηπίου περιβάλλοντος.  
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να βλέπεις γονιό και μικρό παιδί να μαθαίνουν ο ένας το νου και την καρδιά του άλλου. Ο γονιός  να ανακαλύπτει πόσο πλούσια ψυχική ζωή μπορεί να έχει ένα μικρό παιδί και την ίδια στιγμή να εκπλήσσεται με λησμονημένα κομμάτια του δικού του εαυτού.
Άλλωστε,  η τεράστια ορμή για ανάπτυξη, η οποία χαρακτηρίζει τις μικρές ηλικίες, αλλά και ο ισχυρός δεσμός αγάπης που δένει το γονέα με το μωρό του, είναι οι φύλακες-άγγελοι που περιφρουρούν ό,τι πιο πολύτιμο στο ξεκίνημα της ζωής, την πρώτη από όλες τις σχέσεις.  

Παιδιά και έφηβοι

Παιδιά – Έφηβοι

“Με τι μοιάζει ένα κανονικό παιδί; Να είναι απλά αυτό που θρέφεται και μεγαλώνει και έχει ένα γλυκό χαμόγελο; Όχι, ένα κανονικό παιδί δεν είναι έτσι. Το κανονικό παιδί, αν έχει εμπιστοσύνη στη μητέρα και στον πατέρα του, θα δοκιμάσει τα όρια και τις αντοχές τους. Στην πορεία του χρόνου, θα δοκιμάσει τη δύναμη του να διαλύει, να καταστρέφει, να εκφοβίζει, να εξαντλεί, να σκορπίζει, να εξαπατά και να κυριεύει” . . . 
-Donald Winnicott

Κάθε παιδί και κάθε έφηβος είναι μοναδικός, όπως άλλωστε και κάθε οικογένεια.
Φοβίες, εκρήξεις θυμού, επιθετικότητα, υπερκινητικότητα, άγχος αποχωρισμού, άρνηση για σχολείο, συναισθηματικές μεταπτώσεις και στενοχώρια, ανυπακοή, εναντίωση, δυσκολίες με τον ύπνο ή το φαγητό, ή προβλήματα στις σχέσεις με του συνομηλίκους και χαμηλή αυτοεκτίμηση, είναι μερικά μόνο από τα συμπτώματα που μπορεί να προκύψουν στην παιδική και εφηβική ηλικία.
Εμείς, όμως, πιστεύουμε πως συμπτώματα σαν τα παραπάνω δεν αποτελούν «το πρόβλημα», αλλά αντιπροσωπεύουν προσπάθειες των παιδιών και των εφήβων να επικοινωνήσουν την εσωτερική κατάσταση τους στους ανθρώπους γύρω τους. Ίσως καταφεύγουν σε αυτές γιατί, για διάφορους λόγους, δεν κατάφεραν να βρουν άλλους πιο εποικοδομητικούς τρόπους για να εκφράσουν τη δυσφορία τους. Θεωρούμε πως τα συμπτώματα είναι προσπάθειες των παιδιών γεμάτες με ελπίδα ότι θα εισακουστούν τελικά τα παράπονα τους.
Για αυτό λοιπόν, στη θεραπευτική εργασία με παιδιά και εφήβους, και πάντα σε στενή συνεργασία με τους γονείς, θέτουμε τα ακόλουθα ερωτήματα:
Τι θα γινόταν αν….
Τους ακούγαμε προσεκτικά; Αν προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε τι θέλουνε να μας εκφράσουν; Αν μπορούσαμε να μπούμε στο μυαλό τους; Αν τους κάναμε να νιώσουν ασφαλείς; Αν τους βοηθούσαμε να αναπτύξουν νέους τρόπους να εκφράζουν τους εαυτούς τους; Πιο άμεσους; Πιο αποτελεσματικούς; Πιο κατάλληλους για την ηλικία τους;
Αλλά, πάλι, αν δεν μπορούσαν να μιλήσουν για αυτό που τους συμβαίνει; Κάποια παιδιά, άλλωστε, θεωρούνται μικρά για να εκφράσουν τόσο σύνθετα συναισθήματα, ενώ κάποιοι έφηβοι διστάζουν να ανοιχτούν..
Τότε, μήπως αν χρησιμοποιούσαμε το παιχνίδι ως μέσο επικοινωνίας, που είναι η πραγματική γλώσσα του παιδιού;
Ο σκοπός μας, τελικά, δεν είναι να «διορθώσουμε» ή να «φτιάξουμε» το παιδί, αλλά να το βοηθήσουμε να επανέλθει σε θετική τροχιά ανάπτυξης, ώστε να διεκδικήσει στο μέλλον την εκπλήρωση όλων των δυνατοτήτων του.

Γονείς

Γονείς

“Η κοινωνία που εκτιμά πραγματικά τα παιδιά της, είναι αυτή που παρέχει στήριξη  στους γονείς τους”
-John Bowlby

Οι γονείς στη μεγάλη πλειοψηφία τους νοιάζονται βαθιά για το καλό του παιδιού τους και ονειρεύονται να είναι οι καλύτεροι γονείς που θα μπορούσανε να γίνουν. Η γονεϊκότητα συνδέεται με κάποια από τα πιο δυνατά συναισθήματα που θα βιώσει κάποιος σε ολόκληρη τη ζωή του και αποτελεί πηγή προσωπικής ολοκλήρωσης.  Ωστόσο, κάποιες φορές, ακόμα και οι καλύτερες προθέσεις των γονέων μπορούν να σκοντάψουν σε αντικειμενικές δυσκολίες που επιβαρύνουν την οικογενειακή ζωή. Στις περιπτώσεις αυτές, είναι πολύ σημαντικό να υποστηριχθεί ο γονέας, ώστε να μπορεί με τη σειρά του να στηρίξει το παιδί του.
Με βάση την εμπειρία μας, αισθανόμαστε ότι το να εστιάσουμε απλώς και μόνο στην “δύσκολη” συμπεριφορά του παιδιού δεν επαρκεί. Η συμβολή του γονέα είναι καθοριστική.  Η δική μας εργασία με τους γονείς επικεντρώνεται στην ενδυνάμωση της σχέσης του γονέα με το παιδί, μέσα από την ενίσχυση της ικανότητας του γονέα να στοχάζεται πάνω σε σκέψεις και συναισθήματα, τα δικά του και του παιδιού του. Με αυτόν τον τρόπο οι γονείς εμπνέουν ψυχική ανθεκτικότητα και μία αίσθηση ασφάλειας στο παιδί και ενθαρρύνουν την υγιή ανάπτυξη του. Είναι πια σίγουρο πως τα παιδιά που μεγαλώνουν με αυτόν τον τρόπο, είναι καλύτερα εξοπλισμένα να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες της ζωής και μπορούνε πιο εύκολα να βρούνε τη δική τους θέση μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς.

Ενήλικες

Ενήλικες

«Το σύμπαν γίνεται πραγματικό, μόνο όταν υπάρχει ο άνθρωπος να το παρατηρήσει… Χωρίς την παρατήρηση του ανθρώπου, το σύμπαν δε θα μπορούσε να συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του.. »
-Γιώργος Γραμματικάκης

Ψυχοθεραπεία!
Επιστήμη; Τέχνη; Δώρο; Μόδα; Πολυτέλεια;
Για εμάς, η ψυχοθεραπεία είναι πρωτίστως μία σχέση και μία αναγνώριση. Μία σχέση ανάμεσα σε δύο πρόσωπα, η οποία εκτυλίσσεται διαρκώς στο χρόνο και η οποία, για να είναι αποτελεσματική, απαιτεί την βαθιά αναγνώριση του ενός προσώπου από το άλλο.
Η ανακούφιση από ψυχολογικά συμπτώματα και την υποκειμενική δυσφορία που αυτά προκαλούν, αποτελεί τον πιο συνηθισμένο λόγο για να ξεκινήσει κανείς θεραπεία. Μερικά από τα πιο κοινά συμπτώματα αφορούν το άγχος, τις κρίσεις πανικού, την κατάθλιψη, δυσκολίες στις σχέσεις, διατροφικές διαταραχές, εκρήξεις θυμού, παρορμητικότητα, άλυτο πένθος, ψυχοσωματικές δυσκολίες, ή μετα-τραυματικές διαταραχές. Είναι, όμως, αυτή όλη η ιστορία;
Κάθε άνθρωπος είναι ένα πολύ ξεχωριστό πρόσωπο με μία μοναδική διαδρομή. Όλοι μας έχουμε θετικές πλευρές, καθώς και κάποιες πτυχές της προσωπικότητας τις οποίες δεν έχουμε αναπτύξει στο βαθμό, ίσως, που θα θέλαμε.
Όμως ακόμα και αν ένας άνθρωπος άξιζε όσο ένα σύμπαν, πώς θα μπορούσε να συνειδητοποιήσει την αξία του, εάν μεγάλωνε μακριά από εκείνα τα ανθρώπινα βλέμματα που μπορούν να καθρεφτίσουν την αναγνώριση που αρμόζει;
Πιστεύουμε πως η επιθυμία να κάνει κάποιος ψυχοθεραπεία καθοδηγείται από μία από τις πιο θεμελιώδεις ανάγκες των ανθρώπων σε κάθε εποχή. Είναι η ανάγκη για μια ιδιαίτερη επικοινωνία, η ανάγκη μας να αισθανθούμε ότι αναγνωρίζεται η μοναδικότητα και η υποκειμενικότητα του καθενός μας. Η ανάγκη ότι οι σκέψεις, οι προθέσεις και τα συναισθήματα που κρύβουμε μέσα μας, έχουνε αξία και ομορφιά στα μάτια των άλλων.